Amosando publicacións coa etiqueta 2012/2013. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta 2012/2013. Amosar todas as publicacións
5.7.13
4.7.13
30.6.13
Ética para Amador .
Na clase de Ética estamos lindo un libro titulado "Ética para Amador" de Fernando Savater .Chámame moito a atención porque nos fai reflexionar sobre as cousas que non son necesarias e que as veces apreciamos mais as cousas materiais . Tamén fálanos do que nos conven e do que non e que non siempre o que pensamos nos vai beneficiari.
6.6.13
DE TURISMO POR SOBRADO
Unha desas fermosidades é o seu mosteiro de tipo barroco e renacentista do ano 952 que a pesar de que pasou por varios altibaixos, xa que foi abandoado varias veces, segue en pé grazas as reformas de Quiroga Palacios ( arzobispo da Catedral de Santiago).
PRATOS TÍPICOS DE UCRAÍNA
Os pratos típicos do meu país son moi ricos pero tamén teñen bastante calorías, porque no inverno necesítase máis enerxia (por iso as sopas son as máis populares).
A DANZA DO VENTRE
Como algúns sabedes, na miña familia por parte de pai, teño descendencia turca o que me leva a ter curiosidade pola súa cultura e a forma de ser da súa xente.
Fai xa uns 9 anos máis ou menos, comecei a ir a unhas clases particulares de baile turco, grazas ás irmás do meu pai.
Ao principio pensei que sería un aburrimento, pero cando a profesora Alina díxome que ía facer Danza do ventre, quedei bastante impresionada.
O primeiro que pensei foi en que consistía?
·A danza do ventre, tamén chamada danza árabe, é unha danza que combina elementos tradicionais de Oriente Medio xunto con outros do Norte de África.
En lingua árabe coñécese como raqs sharqi ("danza do leste" ou "danza oriental"). Inclúe movementos do folclore exipcio, danza clásica e contemporánea, con grandes desprazamentos, voltas e movementos de todas as partes do corpo, pero sobre todo da cadeira. En Turquía, á danza do ventre coñécese como gobek dans ou rakasse.
Pensaba que sería fácil, porque Ali era moi boa no seu, pero cando vin que movía as cadeiras desa forma quedei coa boca aberta.
Días despois ensinoume algúns movementos básicos e máis tarde fixo que estirara un pouco a columna para ter máis elasticidade. Claramente, a dor era moi forte así que tamén o facía en casa.
Co tempo, o sentimento por esa danza foi crecendo igual que a facilidade e a abilidade, por fin, fai uns meses Alina deume un título de bailarina e síntome moi feliz e realizada.
Yanca Almeida
Pensaba que sería fácil, porque Ali era moi boa no seu, pero cando vin que movía as cadeiras desa forma quedei coa boca aberta.
Días despois ensinoume algúns movementos básicos e máis tarde fixo que estirara un pouco a columna para ter máis elasticidade. Claramente, a dor era moi forte así que tamén o facía en casa.
Co tempo, o sentimento por esa danza foi crecendo igual que a facilidade e a abilidade, por fin, fai uns meses Alina deume un título de bailarina e síntome moi feliz e realizada.
Yanca Almeida
1.6.13
DURAS REALIDADES
"Aquel no era yo" é unha curtametraxe realizada polo guionista Esteban Crespo, estreado en febreiro en Madrid e Bilbao cunha gran acollida por parte do público.
En "Aquel no era yo", Kaney é un neno soldado dun país africano, con él viven moitos outros nenos soldados seguindo ás ordes do xeneral do exército rebelde. Máis tarde, aparece unha muller española chamada Paula, unha cooperante chegada a África ao carón da súa parexa, Juanjo, cuxo obxectivo é axudar e liberar aos nenos soldado que viven alí. Paula e Kaney reuniránse para comezar unha historia chea de terror, violencia, abuso e liberación.
Realizouse nunha granxa localizada en Escalona (Castela a mancha) que actualmente é usada para airsoft, para crear o campamento foi necesario o material militar procedente da "Academia de Infantería de Toledo" e con extras do municipio e de localidades próximas.
A curta amosa a dureza dunha realidade, a dos nenos e nenas soldados, xeito polo que nós, nos mantemos impasibles ante esa crueldade á que están sometidos. Como di un neno ex-soldado do conflito de Serra Leona:
“Ser un soldado non é difícil: ou te acostumbras ou te matan. O máis duro é conseguir vivir cos recordos e volver a ser ti mesmo despois de ter feito as cousas que fixeches”.
A miña opinión é que se deberían de facer máis curtas deste tipo, para poder facer visible a realidade e a atrocidade que acontece afastada das nosas vidas:
non deixan de ser nenos coma nós sometidos a graves conflitos que non son capaces de solucionar falando.
Por iso, somos uns previlixiados de vivir onde vivimos.
Para ver como comezaron a gravar a curta fai click aquí. Para ver a curta completa fai click aquí.
Laura Sabugo
24.5.13
A CLASE : Non perdades o tempo, ledeo e descubride todo o que sucede nesta clase!
Esta novela foi escrita por François Bégaudeau, un escritor francés. Inspirada na situación escolar que se encontra nos barrios suburviais parisinos, relata o transcurso dun novo ano escolar para os alumnos os que o profesor de francés terá que facer fronte.
Na clase, conviven estudiantes de varias nacionalidades, con características propias que os diferencian. Isto vai crear unha seria de conflitos por varios motivos, en gran parte racistas, ocasionando situacións volientas entre eles e no ámbito non escolar.
17.5.13
6.5.13
COÑECES A CULTURA SAHARAUI?
O Tesouro de Saida é a segunda parte do libro As vacacións de Saida de Eva Peydro.Este libro supón unha boa oportunidade para que a xente coñeza a situación dos refuxiados saharauis, a súa vida nos campamentos e os seus costumes.
20.4.13
DRAMÁTICO SUCESO NO MEU PAÍS:
Vou comentar un pouco sobre este suceso tan dramático de Chernóbil.
Foi un acciente sucedido na central nuclear de Chernóbil( Ucrania), o sábado 26 de abril de 1986.
A central nuclear encontrase en Ucrania, 18 km ao noroeste da cidade de Chernóbil, a 16 km da frontera entre Ucrania é Bielorrusia é 110 km ao norte da capital de Ucrania, Kiev.
Aquel dia, durante unha proba na que se simulaba un corte do suministro eléctrico, un aumento súbito da potencia no reactor 4 desta central o que terminou provocando a explosión do hidróxido acumulado no seu interior.
9.4.13
AI QUE FAMIÑA... CAMERUNESA!
Sei que a moitos vos interesaria saber cales son as comidas típicas do meu país (Camerún).
Entón decidín facer unha entrada sobre iso, por outra parte non se me ocurría nada mais que facer.
Uhna das comidas máis tradicionales de Camerún é o Fufu e o ndolé Ambos son unha especie de caldo espeso que se come con algún tipo de carne.O ndolé é mais como un estofado que se combina con algunhas herbas, peixe ou carne.
Entón decidín facer unha entrada sobre iso, por outra parte non se me ocurría nada mais que facer.
Uhna das comidas máis tradicionales de Camerún é o Fufu e o ndolé Ambos son unha especie de caldo espeso que se come con algún tipo de carne.O ndolé é mais como un estofado que se combina con algunhas herbas, peixe ou carne.
8.4.13
AI QUE FAMIÑA.... COLOMBIANA!
Xa que a miña compañeira falouvos sobre as boas reunións e comidas familiares colombianas, eu complementarei esa bela comida cunhas boas fases.
Cando a familia e amigos teñen preparados todos os suplementos dun bo sancocho e as bebidas (refrescos,cerveixas e o moi coñecido augardente), emprenden o camiño de cara ao río mediante a chíva.
31.3.13
TRADICIÓNS DIVERTIDAS
Hoxe estiven pensando e dínme de conta que en Suiza, no meu país, síntese moitísimo máis a Pascua.
Tradicionalmente, antes da Pascua os nenos pintan os ovos cocidos cunhas pinturas naturais feitas, por exemplo, coa cenoria, na que sae cor naranxa, coas espinacas, na cal sae o cor verde, coas cáscaras da cebola, na que sae o cor marrón, etc. Esas cores pódense comprar nas tendas xa feitas. Despois decoran unha árbore cos ovos pintados.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)